Laatste update
19 okt 2010 1 reactie
Ik heb het uitgemaakt met B.
Eén dag na zijn vertrek uit Nederland ben ik achter een aantal dingen gekomen van hem die ertoe hebben geleid dat ik de relatie niet meer zie zitten. Ik heb een scheiding aangevraagd. Het heeft me zeker 4 maanden gekost om tot deze conclusie te komen, omdat hetgeen hij heeft gedaan me ontzettend heeft gekwetst. Ik ben er ontzettend van in de war geweest, maar heb na lang en veel nadenken besloten dat onze relatie niet meer levensvatbaar is.
Nu ik teruglees wat we allemaal hebben meegemaakt, lijk ik wel gek dat ik dat allemaal heb gedaan. Maar ik heb er geen spijt van. Het was een mooi maar zwaar avontuur en ik ben oprecht blij dat ik dit nu kan afsluiten.
Met veel plezier kijk ik terug op de tijd dat ik nog niks wist, maar daar ligt nu wel een vuil laagje van leugens overheen. Dit verklaart meteen waarom ik niet eerder en vaker heb geschreven. Ik ben simpelweg te druk geweest met een besluit vormen om onze relatie door te zetten of niet.
Omdat er nogal wat nuttige informatie op staat waar, blijkbaar, veel mensen iets aan hebben, laat ik mijn blog voorlopig nog open staan.
Dank jullie wel voor het meelezen en meeleven!!!
Liefs, Naomi
Loslaten
01 sep 2010 Geef een reactie
Na de woelige drie maanden in Nederland volgden vier woelige maanden alleen. Studeren en daardoor minder werken en daardoor minder geld en dus geen bezoekje aan Egypte deze zomer. B. en ik hebben het even niet meer over een MVV. Hij heeft een nieuwe baan gevonden die redelijk goed betaalt en ik ben naast afstuderen ook bezig met een verhuizing. Maar aan de horizon gloort een wat rustiger periode voor ons. B. volgt nederlandse lessen om de taal wat sneller onder de knie te krijgen en ik ben even heel erg met mezelf bezig. We hebben denk ik besloten om alles even op z’n beloop te laten. Het heeft allemaal geen haast.
Als wij zo ontzettend veel van elkaar houden en dat moet voor altijd zo zijn, dan is die liefde er over een jaar ook nog wel. Inmiddels zijn we ook wel gewend geraakt aan de afstand en wat dat met zich meebrengt. Hij voelt zich niet meer verlaten en ik voel me ook niet meer zo alleen. Sinds ik terug ben gekomen uit Egypte heb ik mijn bestaan in Nederland weer flink leuk weten te maken. Daardoor is onze situatie een stuk draaglijker geworden.
En het lijkt wel alsof alles ineens op z’n plek valt nu we dat emigreren hebben losgelaten. Het huis dat ik nodig had om met hem te kunnen samenwonen kreeg ik ineens in mijn schoot geworpen. De baan die hij nodig had om mee te kunnen betalen aan alles, heeft hij ook ineens gekregen. Door de rust die daardoor is ontstaan kunnen we weer wat helderder denken en doen. Ik wil eerst alles op orde hebben in Nederland, nog iets leuks voor mezelf ondernemen na mijn afstuderen en dan eens kijken hoe we de dingen gaan aanpakken. B. wil graag dat ik vooral doe wat ik wil, hij wil zich geen zorgen hoeven te maken om me, zodat hij fijn z’n best kan doen bij z’n nieuwe baan. En dat is best.
Ik leef mijn leven momenteel zoals ik dat wil en ik hou hem in mijn achterhoofd en in mijn hart. Omgekeerd doet B. hetzelfde. Als hij naar Nederland moet komen, dan komt dat moment vanzelf.
Loslaten is fijn..
A lonely Dutch girl
13 mei 2010 2 reacties
Het samenwonen zijn we verleerd. De afgelopen drie maanden zijn voor ons beide zwaar geweest. Nadat we elkaar de eerste dagen stevig in de armen hadden genomen, moest ik weer terugkeren naar mijn dagelijkse leven. B. bleef alleen achter, in een vreemd land, zonder vrienden.
Hij was zo dichtbij en tegelijkertijd konden we nog steeds niet samen zijn. Dit leidde tot veel ruzies en wederzijds onbegrip. Het voelde alsof ik met de dag minder geïnteresseerd raakte in hem. En hij voelde dat. Ik wilde vooral laten zien hoe vrij ik ben in mijn land en hoe ik me beperkt had gevoel in zijn land. Tegelijkertijd verwachtte ik dat hij zich net zo snel kon aanpassen aan mijn leven hier, als ik had gedaan in zijn land.
De drie maanden vlogen ongemerkt snel om. En pas in de laatste week realiseerden we dat. Nu is hij weer terug in Egypte en ik zit weer alleen in Nederland.
Houdt onze relatie op te bestaan omdat we nu drie maanden alleen met elkaar gevochten hebben? Is dit het resultaat van de grote afstand? Het antwoord hierop is: Nee!
Wij hebben tot nog toe geen normale relatie kunnen onderhouden. Het is dus niet raar om te bedenken dat alle ruzietjes die normaal gespreid voorkomen, bij ons in één keer eruit knallen. Het aan elkaar wennen door dagelijks contact, wordt in onze relatie samengepropt in de beperkte tijd die we samen kunnen besteden: mijn vakanties naar hem, zijn drie maanden hier. In totaal zijn wij in dit jaar welgeteld 4 maanden samengeweest! Dat is doorgaans niet het recept voor een gezonde relatie.
Ruzie maken is dan ook in dit opzicht een manier om heel snel belangrijke onderwerpen te bespreken, gedachten en ideeën uit te wisselen. Waar een normaal stel dagen, weken de tijd kan nemen om iets duidelijk te maken aan elkaar, moet dat bij ons binnen afzienbare tijd gebeuren.
Natuurlijk stond voor B. zijn ideeënwereld op zijn kop. Alles wat hij gewend was en wat hij kende bestaat hier niet of gaat heel anders. Hij was net een kind dat de wereld pas net leert kennen. Oftewel: hij had een flinke cultuurshock!
Zijn al die problemen het dan wel waard? Jazeker! Ik heb voor hem gekozen en hij voor mij en als dat inhoudt dat wij soms wat heftiger tijden meemaken, dan zij dat zo. De wegwerp-relatie die ik veel om me heen zie in Nederland gaat voor ons niet op. Een arabier is nou eenmaal wat hardnekkiger in alle opzichten. Hij is soms moeilijk in de omgang, heeft stugge ideeën, maar geeft ook niet zomaar op. Dat doorzettingsvermogen, om van een ogenschijnlijk onmogelijke relatie toch iets te willen maken, is simpelweg bewonderenswaardig. En ik werk er graag aan mee.
Murmeldingen
24 jan 2010 Geef een reactie
Het is raar dat je iets heel graag kan willen en als die wens dan eenmaal uitkomt, je dan niet meer weet wat je er ook alweer mee wilde. Nu aan de vooravond van de aankomst van mijn man zit ik alleen thuis en kijk nog eens rustig om me heen. Dit is de laatste avond dat ik ALLEEN in MIJN huis zit, straks is dat van ONS. Alles wat ik hier heb opgebouwd, geverfd, geplakt, gelijmd, gehamerd en getimmerd heb ik gedaan. De inrichting is van mij, de meubels zijn van mij. Maar over 19 uur kan ik niet meer zeggen dat ‘dit’ van mij is, dan is het van ons.
Ik ben zenuwachtig.. Niet bang, maar wel heel erg nerveus! Wat nu als hij Nederland helemaal niks vindt? Wat nu als we het samenwonen zijn verleerd? En misschien voelt hij zich hier wel helemaal niet thuis! Omdat het zijn huis niet is, maar toch stiekem nog steeds van mij, met mijn inrichting en mijn smaak. Dat ‘ie dan gaat vragen of ‘ie iets te drinken mag pakken.. Of dat hij een stoel heeft verzet terwijl ik aan het werk was, omdat hij hem dan beter vindt staan, en dat mijn maag zich dan omdraait omdat ik mijn huis met veel zorg heb ingericht en die stoel precies zo moest blijven staan, maar vooral omdat ik er niet tegen kan als anderen mijn spullen verplaatsen zonder mijn uitdrukkelijke toestemming. Maar hij is niet een ‘ander’…
Op hetzelfde moment dat ik me mentaal voorbereid om alles wat ik de afgelopen tijd heb opgebouwd weer te delen met iemand, neemt B. afscheid van iedereen die hem lief is. Niet voor eeuwig, dat ook weer niet, maar wel voor een lange tijd. Ik heb een soort van medelijden met hem, omdat ik precies weet hoe hij zich nu voelt. Precies hetzelfde als ik anderhalf jaar geleden toen ik besloot met mijn rugzak de wijde wereld in te trekken. En medelijden omdat nu ineens het schuldgevoel me bekruipt dat ik hem met geweld uit zijn natuurlijke habitat ruk. Alleen maar omdat ik niet in zijn land wil wonen.
Ik schreef eerder dat onze relatie nu op pauze staat omdat we onze levens niet kunnen delen, maar dat we weer op play drukken als hij hier is. Bij deze dan:
*KLIK*
En nu nog maar drie nachtjes slapen!!
22 jan 2010 Geef een reactie
Het is ons gelukt! Vraag me niet hoe het kan, maar B. heeft een vakantie visum voor drie maanden gekregen!! We hebben wel alles tot in de puntjes uitgezocht en nagevraagd. Daarmee hebben we blijkbaar een dusdanig compleet pakket weten samen te stellen dat we het vertrouwen van de ambassade hebben gewonnen. En een beetje geluk aan onze zijde mag nu ook wel eens..
Afgelopen dinsdag kreeg ik ook nog eens het bericht dat ons huwelijk na ‘slechts’ drie maanden eindelijk in het GBA geregistreerd staat. Die MVV aanvraag was nooit gelukt, want ik had mijn contract niet vooruit kunnen blijven schuiven. Dit vakantie visum is daarom een heel fijn alternatief!
Allemaal fijne berichten deze week, waardoor ik de tegenslagen van de afgelopen maanden weer wat kan vergeten!
Zou 2010 dan eindelijk mijn jaar worden??
Nog maar vier nachtjes slapen!
14 dec 2009 Geef een reactie
Woest word ik ervan!! De gedachte alleen al dat ik over vier weken alweer afscheid moet nemen van mijn man, doet me stampvoeten over de werkvloer. Iedereen blijft vandaag een beetje uit m’n buurt en dat is maar goed ook.
Drie weken geleden heb ik het voor elkaar gekregen om drie weken vrij te krijgen met Kerst en Oud & Nieuw. Diezelfde dag nog lagen er twee tickets naar Cairo, één voor mij en één voor mijn zusje. Op Facebook heb ik een algemeen berichtje achter gelaten met de boodschap dat wij met de feestdagen in Egypte zouden zijn. Vanaf het moment dat B. dat berichtje zag staan, is de sfeer er alleen maar beter op geworden. We keuvelen via Skype en Yahoo! weer als vanouds over koetjes en kalfjes, ik sleep de laptop gezellig mee naar de keuken om ‘samen’ af te wassen en te koken, de gesprekken gaan niet langer over die stomme MVV en de stemming is niet meer grillig en verdrietig.
Maar vandaag, vier dagen voor ons vertrek, wordt ik ineens heel erg zenuwachtig. Ik ben heel erg nerveus om mijn man weer te zien na drie maanden, om te bedenken dat die kerel mij dan ook weer naakt gaat zien en dat hij dan onbeperkt aan me mag zitten. Dat ik straks met hem zit te zoenen.. Het lijkt heel overdreven, maar de drie maanden voelen als een jaar en daardoor lijkt de afstand tussen ons onmetelijk groot te zijn geworden.
Mijn rationele kant weet dat dit allemaal onzin is en dat ik het straks hartstikke leuk vind om mijn eigen man weer in mijn armen te kunnen sluiten. Maar toch moet ik weer even aan de gedachte wennen dat ik ook daadwerkelijk een partner, een man, een echtgenoot heb, met een fysiek lijf dat ik aan kan raken..
Als je iemand na een tijd weer ziet, duurt het altijd even, een minuut, een uur een dag, voordat je elkaar weer oprecht herkent. Ik ben niet bang dat hij mij onaantrekkelijk vindt, maar dat we elkaar niet meer oprecht zullen herkennen omdat er teveel tijd overheen is gegaan.
Dus loop ik vandaag te stampvoeten door kantoor, omdat ik niet weet wat ik met mezelf aanmoet.
Maar ja, wie zijn angsten niet onder ogen durft te komen, zal die ook nooit overwinnen.. Wat een stom cliché toch, maar wel waar..
No way!
27 nov 2009 Geef een reactie
Geen MVV voor ons dit jaar.. Na alle inspanningen loopt alles nu stuk op onze huwelijkspapieren die bijzonder lang in Cairo hebben gelegen. In Nederland moeten die papieren nog eens door een M46 procedure om te controleren of het huwelijk wel echt is en of de papieren echt zijn. Die procedure duurt zeker twee maanden en dat is een maand te lang, want mijn contract gaat per 1 december in.
Ik vraag me af waar ik alle moeite voor heb gedaan. Moet ik hier een wijze les uit leren? Welke dan? We waren er zo dichtbij!
B. en ik zijn nu helemaal stil. Alle emoties van de afgelopen tijd hebben ons volledig uitgeput en nu komt er even niks meer uit. Het geld dat ik heb gespaard voor zijn visum is deze week bijna helemaal opgegaan aan alle leuke kleren die ik de afgelopen maanden heb laten liggen en aan alle biertjes en sigaretten die ik heb gelaten. Op mijn werk vraag ik me nu dagelijks af waarom ik nog zoveel werk, want dit inkomen heb ik voor mijzelf alleen niet nodig en een extra vrije dag zou ik erg fijn vinden. Om me heen draait de wereld gewoon door, maar ik doe heel even niet meer mee.
Dan maar de EU-route uitzoeken?
Reacties